بقره : 98 . شايد مراد از دشمنى خدا آن باشد كه رحمت خدا به آنها نميرسد . 3 - * ( « وَالْعادِياتِ ضَبْحاً . فَالْمُورِياتِ قَدْحاً . فَالْمُغِيراتِ صُبْحاً . فَأَثَرْنَ بِه نَقْعاً . فَوَسَطْنَ بِه جَمْعاً . إِنَّ الإِنْسانَ لِرَبِّه لَكَنُودٌ » عاديات : 1 - 6 . يعنى : قسم بدوندگان كه نفس نفس زنند . و آتش افروزان كه با زدن ، آتش افروزند . و هجوم بران در وقت صبح ، كه با آن هجوم و دويدن غبار بلند كردند و بدان وسيله در ميان قومى قرار گرفتند ، كه انسان بپروردگار خويش ناسپاس است . در مجمع فرموده : گويند اين سوره دربارهء على عليه السّلام نازل گشته كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله دفعاتى بعضى از صحابه را بجنگ ذات السلاسل فرستاد بىنتيجه برگشتند تا على عليه السّلام را مأمور كرد او بر كفّار غالب شد ، اين از امام صادق عليه السّلام در حديث مفصّلى وارد شده است فرمود : اين جنگ را ذات السلاسل گفتند كه آنحضرت عدّه‌اى از كفّار را كشت و اسيران را بريسمان بست گوئى در زنجيرهااند . چون سوره نازل شد رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در نماز صبح آن را خواند پس از نماز اصحاب گفتند : ما اين آيات را تا به حال نشنيده‌ايم فرمود : على بدشمنان خدا پيروز شد جبرئيل اين بشارت را بر من امشب داد بعد از چند روز على عليه السّلام با غنائم و اسيران بمدينه وارد شد . اين مطلب در صافى و برهان نيز نقل شده ، اهل سنت نيز آن را نقل كرده ولى از على عليه السّلام نام نبرده‌اند . از على عليه السّلام و غيره عاديات شتران جنگ و شتران حاجيان نيز نقل شده است . اگر مراد از عاديات اسبان جنگى باشد مىشود گفت كه : اين آيات سرود جنگ و مارش نظامى است و سوگندها با مطلب آيات در زير تناسب دارد و اللَّه العالم . 4 - * ( « وَبَدا بَيْنَنا وَبَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً » ممتحنه : 4 . ظاهرا در اين گونه موارد مراد از عداوت دشمنى ظاهرى و از بغضاء عداوت و كينهء قلبى است گرچه عداوت بمعنى تجاوز